است اما از همه وقت اخلاق در دورهء جديد پريشانتر است . صفحهء 93 : شاندل : قهرمانان گذشته همه را شكستيم ، همهء چهره هاى عظيم و مقدسى را كه همواره خودمان را با ستايش آنها تكامل مىبخشيديم و هميشه در آرزوى تقرب به آنها اميد نجات از درماندن و حيرت را داشتيم و با توسل و ستايش و پرستش و عشق بدانها به اين فضايل نزديك مىشديم و خودمان را به آن ارزشها و آن فضيلتها خو مىداديم . زيرا وقتى من مجموعهء ارزشهايى را مىستايم ، دوست مىدارم و به دارندهء آنها نزديك مىشوم و مىانديشم ، آنها را در خود مىپرورم . اكنون آن چهره ها و پيكره ها همه شكسته‌اند ، وجود ندارند ، اعتقادى بدانها نداريم . اما فرهنگ امروز قهرمانان تازه اى هم كه شايستهء شعور و نياز و ايمان انسان امروز باشد ، در برابرش جانشين نمىكند . صفحهء 93 : . . . علائمى را كه بر سر راه چگونه زيستن و چگونه بودن انسان قديم بود ( 1 ) همه را برچيده‌اند اما به جايش هيچ علامت ديگرى نگذاشتيم . صفحهء 95 :

--> ( 1 ) * ( و علامات و بالنجم هم يهتدون